Informacje Znad niemna

Armenia, będąca częścią Związku Radzieckiego, odzyskała niepodległość w 1991 roku. Obecnie państwo to graniczy z Gruzją, Iranem, Azerbejdżanem oraz z Turcją. Nazwę kraju można wyjaśniać na wiele sposobów, jednak najczęściej przyjmuje się, że pochodzi ona od zamieszkującego tamte tereny plemienia Aramejczyków. Sami Ormianie są zdania, że ich lud pochodzi od biblijnego Haika (który miał być prawnukiem Noego), dlatego nazywają swój kraj Hajastan. Pierwsze ślady osadnictwa na terenach Armenii pochodzą z XI wieku p.n.e. Później istniało tam potężne państwo Urartu, zdobyte przez Scytów, a następnie przez Aleksandra Wielkiego. Stolica państwa – Erewań, została założona w VIII wieku p.n.e. W pierwszych wiekach naszej ery Armenia była najpotężniejszym państwem Azji Mniejszej. Następnie Armenia stała się pierwszym chrześcijańskim krajem, odkąd w 301 roku ustanowiono religię panującą. Niestety, na skutek podbojów, Armenia dostała się pod panowanie Persji i Bizancjum. Następnie państwo to zostało zdominowane przez Arabów i Turków osmańskich, w rękach których pozostało aż do XIX wieku. Przez wiele lat niewoli Ormianie nie zapomnieli o swoim pochodzeniu, zwyczajach i religii, kultywując swoje tradycje. Sytuacja Ormian poprawiła się, kiedy Imperium Rosyjskie zdobyło część ich ziem, jednak przez wiele następnych lat Armenię nawiedzały najazdy i czystki tureckie. Po I wojnie światowej próbowano stworzyć państwo armeńskie, jednak tereny te stały się republiką Związku Radzieckiego. Ustrój Armenii wykształcić się po 1991 roku. Wzorowano się przede wszystkim na rozwiązaniach zachodnich, wprowadzając trójpodział władzy. Ustanowiono wtedy, że Armenia będzie krajem niepodległym i demokratycznym. W 1995 roku uchwalona została konstytucja, strażnikiem której ustanowiono prezydenta. Kadencja głowy państwa trwa 5 lat, prezydent jest też gwarantem funkcjonowania wszystkich trzech rodzajów władzy. Władza wykonawcza spoczywa w rękach Zgromadzenia Narodowego, które można porównać do jednoizbowego parlamentu. Prezydent powołuje rząd, któremu przewodzi premier, jest to władza wykonawcza.

Łotwa jest jednym z krajów nadbałtyckich. Odzyskała ona niepodległość w roku 1918, a w cztery lata później uchwalona została konstytucja. Według jej założeń Łotwa miała być państwem demokratycznym. Jednak w roku 1934 Ulmanis dokonał zamachu stanu, wprowadził stan wojenny i rozwiązał parlament. W 1940 roku do Łotwy wkroczyła Armia Czerwona, domagając się obsadzenia urzędów posłusznymi jej urzędnikami. Nowo wybrany parlament kieruje prośbę do Rosji radzieckiej o przyjęcie Łotwy w poczet Kraju Rad. Łotwa odzyskała niepodległość w 1990 roku, przywrócono w tym czasie konstytucję z 1922 roku. Obecnie Łotwa jest demokracją parlamentarno-gabinetową, opierającą się na systemie wielopartyjnym. Łotewski parlament jest jednoizbowy, posłowie wybierani są na okres czterech lat. Parlament ma dużą władzę, może tworzyć i wprowadzać w życie ustawy, zmieniać treść zapisu konstytucji, a także powoływać i odwoływać prezydenta. Do zadań parlamentu należy również udzielanie wotum zaufania rządowi, mianowanie sędziów oraz członków Kontroli Państwowej. Łotewskie wybory opatrzone są czterema przymiotnikami: są powszechne, równe, bezpośrednie i tajne. Odbywają się one co cztery lata, zgodnie z tradycją w pierwszą sobotę października. Prezydent Łotwy pełni jedynie rolę reprezentacyjną, ma on bardzo ograniczone uprawnienia. Do jego zadań należy wskazanie kandydata na premiera, może on również rozpocząć proces rozwiązania parlamentu. Od kandydata na prezydenta wymaga się, aby miał ukończone 40 lat. Może on być wybrany na głowę państwa tylko dwukrotnie, konstytucja nie przewiduje wielokrotnych kadencji. Prezydent może być w każdej chwili odwołany, potrzebne jest do tego 2/3 głosów parlamentarzystów. Prezydent nie może samodzielnie ustanawiać żadnego aktu państwowego, wszystkie tworzone przez niego dokumenty powinny zawierać także podpis premiera lub ministra właściwego. Funkcję kierowniczą w państwie pełni Gabinet Ministrów, tworzony przez wskazanego przez prezydenta kandydata na premiera. Przed podjęciem działań musi on uzyskać zaufanie parlamentu.